Makrela dzika wędzona na zimno

Duża makrela wędzona na zimno, o wadze 300-400 g. To produkt, który niczym nie przypomina klasycznej makreli wędzonej na gorąco – mięso wędzone zimnym dymem ma bardziej „surową", zwartą konsystencję i kroi się je w cienkie plastry, zamiast rozdzielać widelcem na płaty.

Na czym polega różnica między wędzeniem na zimno a na gorąco?

Na temperaturze i na tym, co dzieje się z białkiem. Wędzenie na gorąco ścina mięso, dając rybę o strukturze pieczonej, płatkującą się pod widelcem. Wędzenie na zimno przebiega w niskiej temperaturze – białko nie ścina się, a ryba pozostaje jedwabista i elastyczna, bliższa wędzonemu na zimno łososiowi niż typowej makreli.

Dlaczego duże sztuki?

Bo tylko takie dają mięso o odpowiedniej jakości. Wędzimy makrele w kalibrze 300-400 g – większe ryby są tłustsze, mają grubsze płaty i po wędzeniu na zimno nie wysychają. Przy drobnych sztukach efekt jest wyraźnie gorszy.

Jak ją podać?

W cienkich plastrach, na ciemnym pieczywie z masłem, z cytryną i grubo mielonym pieprzem. Z marynowaną cebulą i kaparami. Na sałatce z ziemniakiem i koperkiem. Do makaronu, dodana na sam koniec, już poza ogniem.

Jak ją kroić?

Długim, cienkim, bardzo ostrym nożem, pod małym kątem, prowadząc ostrze niemal równolegle do skóry. Ryba kroi się najłatwiej dobrze schłodzona, a podaje kilkanaście minut po wyjęciu z lodówki.

Przechowywanie

Trzymaj rybę w lodówce, w zamkniętym opakowaniu, i spożyj do daty podanej na etykiecie. Ryby sprowadzamy i wędzimy pod konkretne zamówienia.

Ile porcji z jednej sztuki?

Sztuka 300-400 g to przystawka dla czterech–sześciu osób, jeśli podajesz ją w cienkich plastrach na pieczywie. Jako danie z ziemniakami wystarcza dla dwóch. Warto pamiętać, że część masy stanowi kręgosłup i skóra.

Przechowywanie i łańcuch chłodniczy: Produkt wymaga ciągłego chłodzenia. Po odbiorze przełóż go od razu do lodówki lub zamrażarki, zgodnie z oznaczeniem na etykiecie, i spożyj do daty podanej na opakowaniu. Produktu raz rozmrożonego nie zamrażaj ponownie.